آره مــن اونم که گفتــم          واسـه چشم تـو دیوونم 
آره مـن قـول داده بــودم          تـا تهش بــاهات بمونـم
ولی پس دادی نگــــامو           زیــر رگبــــــار غـــرورت 
من فقط یکــم شکستم          خوب نگام کنی همونم

چـمــدون رویـــاهـــامـو           دیگه برداشتم و بستم 
دیگــه عین اون قدیمــا           چشــــاتو نمیپرستــــم 
رخ تــو عین یه بـــــازی           منــو مـات قصه هـا کرد 
حالا بی اسمـم و تنها            پُــرپــاییز و شکستــــم

اینــی که حــــالا میبـینـی       دیگه مجنون چشات نیست 
دیگه وقتی نیمه شب شه       نگـران لـحظه هــات نیست 
مـــن بــرام فــرقـی نــداره        کـــه تو بــاشی یـا نباشی 
خیلـی وقته دیگه نیستی        تو دلم جـــایی برات نیست
      

از تو هیچ چیزی نـمونــده         نـه نگـــاهی و نـه یــــادی
مـــن سپردمـت به دریــــا         عـیــن یـــه مـوج زیـــــادی 
تازه فهمیدم با این عشق         زندگیـــم چقـد تلـف شـد
تــو بـــه جــای التماســم         یـــه گُلـــم بهـــم نــدادی 

   من میرم واسه همیشه

      *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*

الو سلام منزل خداست؟ اين منم مزاحمي که آشناست هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است ولي هنوز پشت خط در انتظار يک صداست شما که گفته ايد پاسخ سلام واجب است به ما که مي رسد ، حساب بنده هايتان جداست؟

      *.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*

آب را گل کردند
و نمی دانستند
آن طرف دخترکی کوزه به دست
آب می خواهد بردارد از جوی
آب را گل کردند
غافل از اینکه شقایقها
دیرگاهی است که از هُرم زمین تشنه شدند
و پرستوها
که هزاران فرسنگ راه را پیمودند
آب آلوده به گل را
بدشان می آید
آن زمانها که هنوز
عاطفه در همه کس جاری بود
اشک آن دختر تنها و فقیر
گاه اندوه که می خواست بشوید از دل
آب را قاطی بود
و سپیدار سرش را به فلک می سائید
زندگی روشنی آب زلال است
و چه زیباست اگر گل نشود آب زلال
آب را گل نکنیم

هرکه با ما بود از ما می گریخت

چند روزی است دلم دیدنی است

حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ حالم را گرفتم 

یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم  

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم 

تقصیر کسی نیست که این گونه بمیریم 

شاید خدا خواست که دل تنگ بمیریم